Kazuhito : ลงทะเบียนเข้าหอ
posted on 02 Mar 2011 13:04 by newgeneration in Kazuhito"แน่ใจนะจ๊ะคาซึฮิโตะว่าลูกจะไปที่นั่นจริง" เสียงหวานใสดังออกมาจกปากของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลสวยยาวเกือบถึงเข่า ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตทอฉายชัดถึงความเป็นห่วง
"โคบาโตะ...คาซึฮิโตะน่ะโตพอที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองได้แล้วนะ" เสียงขรึมๆ ที่มาพร้อมกับสัมผัสอ่อนโยนที่ไหล่เรียกให้ใบหน้าหวานของหญิงสาวต้องหันกลับไปมองเจ้าของสัมผัสที่ว่า ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลทอดมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่
"คิโยคาซึซัง..."
ฟูจิโมโตะ คิโยคาซึส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะหันกลับไปมองลูกชายคนโต แล้วถอนหายใจเบาๆ "...เอ้าคาซึฮิโตะ...สัญญามาก่อนว่าจะดูแลตัวเองดีๆ ไม่ทำให้แม่เขาต้องเป็นห่วงน่ะ"
คนเป็นลูกชายยิ้มบางๆ พ่อก็เป็นแบบนี้เสมอ...ยอมอ่อนลงให้กับแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น...
"ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ ผมจะดูแลตัวเองดีๆ ไม่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงครับ" พูดไปแล้วก็อดยิ้มไม่ได้...เขาได้นิสัยของพ่อมาเต็มๆ เลยสินะ... ก่อนดวงตาที่เหมือนกับคนเป็นแม่จะก้มลงไปมองข้างตัว หลังจากที่รู้สึกเหมือนกับมีใครกำลังกระตุกขากางเกงของตัวเองอยู่
ร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยในวัยที่ดูแล้วอายุไม่น่าจะเกินสิบขวบกำลังกำขากางเกงของเขาแน่น น้ำใสๆ เอ่อคลอเต็มดวงตาสีเขียวน้ำทะเล เด็กหนุ่มย่อตัวลงไปเพื่อให้ระดับสายตาของตัวเองเท่ากับร่างเล็ก มือหนาเอื้อมไปลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆ
"เป็นอะไรไปโคบาเมะ...ร้องไห้ทำไมเหรอเรา"
แต่ก็ดูเหมือนว่าคำปลอบจะไม่สำเร็จ เมื่อเด็กน้อยยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
คาซึฮิโตะถอนหายใจเฮือก ...ท่าทางว่าเรื่องที่ปลอบคนอื่นไม่เก่งเขาก็ได้มาจากพ่อเหมือนกัน "...เฮ้อ...พ่อนะพ่อ...เรื่องที่ปลอบสาวไม่เก่งน่ะไม่ต้องถ่ายทอดมาให้ลูกก็ได้..." เสียงทุ้มพึมพำเบาๆ กับตัวเอง แต่ไม่เบาพอที่จะรอดหูของผู้เป็นพ่อและแม่ ใบหน้าขรึมของคนถูกพาดพิงถึงได้ปรากฏสีเรื่อๆ ขึ้นเล็กน้อย และเรียกเสียงหัวเราะคิกจากหญิงสาวในอ้อมแขน
"คาซึฮิโตะ..." กดเสียงหนักๆ เป็นการเตือนลูกชายคนโตว่าคำพูดเมื่อครู่ ตนได้ยินเต็มสองหู หากการกระทำแบบนั้นกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของภรรยายิ่งกว้างขึ้น เสียงหวานใสเอ่ยกระเซ้าสามีเบาๆ ...คราวนี้ให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น...ซึ่งก็ทำได้ไม่ยากเวลาที่เธออยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายแบบนี้
"คาซึฮิโตะก็พูดถูกไม่ใช่เหรอคะคิโยคาซึซัง"
ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ "เฮ้อ...โคบาโตะ..."
เด็กหนุ่มมองภาพของพ่อแม่หยอกล้อกันอย่างมีความสุขอยู่ในโลกส่วนตัวเหมือนกับลืมทั้งเขาและน้องสาวที่ยังคงสะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่อย่างนึกเซ็ง...ก็บอกแล้ว...ว่าพ่อน่ะยอมให้แม่คนเดียวเท่านั้นแหละ...
คาซึฮิโตะเบนความสนใจจากพ่อแม่ของตัวเองมายังน้องสาวที่อายุห่างกันเกือบรอบของตัวเองอีกครั้ง ตัดสินใจงัด 'ไม้ตายสุดท้าย' ขึ้นมาใช้ปลอบน้องน้อย "โคบาเมะ...ถ้าน้องร้องไห้ เดี๋ยวอิโอเรียวงิซังก็โกรธหรอก..."
ได้ผลทันตาเห็นเมื่อเด็กน้อยหยุดร้องทันที ดวงตาใสๆ จ้องเป๋งมาทางตัวเอง
"จริงเหรอคะ อิโอเรียวงิซังจะโกรธถ้าโคบาเมะร้องไห้จริงๆ เหรอ" ถามพร้อมกับจ้องมาด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำเปริ่มๆ ขึ้นมาอีกครั้ง...ภาพที่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูซะเหลือเกิน... ถ้าตอนเด็กยังน่ารักขนาดนี้...แล้วตอนโตล่ะ...
ความคิดของสองพ่อลูก (ที่คนพ่อหลุดจากโลกส่วนตัวกับคนเป็นแม่เป็นที่เรียบร้อย) ตรงกันอย่างไม่ได้นัดหมาย โดยที่ฟูจิโมโตะคนพ่อหันกลับไปมองหน้าภรรยาสลับกับลูกสาวคนเล็ก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมๆ กับลูกชายคนโตอีกครั้ง
...ชักไม่อยากให้น้องโตขึ้นแล้วแฮะ...ต้องมีคนมาจีบเยอะแน่ๆ...
...โตขึ้นมาแล้วจะต้องเหมือนโคบาโตะมากแน่ๆ...เหมือนแม่แบบนี้ชักเริ่มหนักใจขึ้นมาแล้วสิ...
คาซึฮิโตะขมวดคิ้วเข้าหากัน มือหนากำเข้าหากันแน่น ในหัวเริ่มวางแผนหาทางไล่ผู้ชายที่จะเข้ามาจีบน้องสาว (ในอนาคตอันใกล้) เอาไว้เป็นการเตรียมพร้อม ในขณะที่คิโยคาซึก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเช่นกัน
"พี่คาซึ..." ชื่อเล่นที่มีเพียงน้องสาวเท่านั้นที่ใช้ (ไม่รวมพ่อกับแม่ที่นานๆ ครั้งจะเรียกแบบนี้) เรียกให้เด็กหนุ่มหันไปมองน้องสาวของตัวเองอีกครั้ง คาซึฮิโตะยิ้มบางๆ ให้กับน้องสาว ก่อนจะเดินไปหยิบตุ๊กตาหมาสีฟ้าที่โวยวายและขยับเหมือนกับไม่ใช่ตุ๊กตาเป็นของแถม
"ปล่อยนะเฟ้ยไอ้เด็กบ้า ฉันกำลังนอนกลางวันอยู่ดีๆ มาบีบ (?) กันอย่างนี้ทำไมฟะ!"
หากแต่เสียงนั้นจะทำให้เด็กหนุ่มสำนึกรึ...ก็ไม่ เสียงเรียบๆ ฟังดูเหมือนคนเป็นพ่อตอนหนุ่มๆ และเวลาออกไปทำงานดังขึ้นเหมือนกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร "อิโอเรียวงิซัง...โคบาเมะร้องไห้น่ะครับ"
ตุ๊กตาหมาสีฟ้า อันเป็นร่างแปลงของสิ่งมีชีวิตจากอีกโลกหนึ่งที่ไม่ใช่โลกแห่งนี้เงียบไปทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น มือเล็กๆ ดันตัวเองออกจากมือที่กำแน่นของเด็กหนุ่ม แล้วค่อยๆ เดินไปหาเด็กน้อยที่เหมือนกับคนเป็นแม่ราวกับมาจากพิมพ์เดียวกันช้าๆ
แขนเล็กๆ ของตุ๊กตาตัวเล็กเอื้อมไปลูบหัวปลอบเด็กน้อยเบาๆ "เอ้าๆ ร้องไห้อะไรอีกล่ะโคบาเมะ"
ภาพที่เรียกรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมาบนใบหน้าของสองหนุ่มบ้านฟูจิโมโตะ
...แม้แต่เรื่องที่อิโอเรียวงิซัง / อิโอเรียวงิ ให้ความเอ็นดูก็เหมือนแม่แฮะ...
เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนเล็กเลิกร้องไห้เป็นที่เรียบร้อย ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าครอบครัวก็หันมาทางลูกชายคนโตอีกครั้ง
"เตรียมตัวเรียบร้อยนะคาซึฮิโตะ"
"ครับพ่อ"
เด็กหนุ่มเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองขึ้นมาถือ ก่อนจะเดินไปสวมกอดคนเป็นแม่น้อยๆ "ผมไปก่อนนะครับแม่...แล้วปิดเทอมจะกลับมาครับ"
"ดูแลตัวเองดีๆ นะจ๊ะคาซึฮิโตะ"
"ครับ" เด็กหนุ่มเดินไปลูบหัวของน้องสาวอย่างเบามือ "พี่ไปนะโคบาเมะ...ฝากน้องด้วยนะครับอิโอเรียวงิซัง"
"เออ"
สองสามีภรรยายืนส่งลูกชายคนโตเดินออกไปจากบ้านเงียบๆ
"คาซึฮิโตะไปจริงๆ สินะคะคิโยคาซึซัง..."
"อา...ช่วยไม่ได้นี่...ก็ทางนั้นเป็นคนส่งจดหมายมาเชิญคาซิฮิโตะไปเรียนเอง..."
"ค่ะ..."
"ที่นี่สินะ" ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบๆ ตัว อาคารโอ่อ่าไม่เหมือนกับโรงเรียนทั่วๆ ไป ...จริงอยู่ที่ปกติแล้วโรงเรียนประจำมักจะมีสภาพที่ดีกว่าโรงเรียนไปกลับ...แต่แบบนี้มันเหมือนดีกว่ามาก...ผิดปกติรึเปล่านะ...
เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำกับตัวเอง "เอาเถอะ...ยังไงก็เรียนฟรีนี่..."
ใช่...เด็กหนุ่มสอบชิงทุนเรียนฟรีของที่แห่งนี้ได้...โดยไม่ได้ตั้งใจ... แถมพอสอบได้วันรายงานตัวจริงเจ้าตัวก็ดันไม่ได้ไปซะงั้น เดือดร้อนถึงทางโรงเรียนที่ต้องส่งจดหมายมาเชิญเป็นการเตือนความทรงจำเผื่อว่าเด็กหนุ่มจะลืมว่าตัวเองสอบได้...ซึ่งก็เป็นความจริง...
จะว่าอย่างเดียวที่เหมือนแม่ก็ตรงที่ขี้ลืมนี่ล่ะนะ...
"ว่าแต่...ทำไมถึงรู้สึกมาคุแปลกๆ กับที่นี่เนี่ย..."
คนเข้าเรียนช้าบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปยังตึกอำนวยการโดยที่เลิกคิดมากเกี่ยวกับความรู้สึกที่ว่า
คนเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะประชาสัมพันธ์คือหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยาว ดวงตาสีน้ำทะเลเงยขึ้นมาจากเอกสารในมือหลังจากที่รู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้
"ฟูจิโมโตะ คาซึฮิโตะคุงสินะจ๊ะ...มาสายไปหลายอาทิตย์เลยนะเรา" คำทักทายแกมกระเซ้าไม่ได้ทำให้สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปมากนัก
"ขอโทษด้วยนะครับ..."
หญิงสาวมองท่าทางนอบน้อมของอีกฝ่ายแล้วแอบยิ้มในใจ ...เหมือนพ่ออย่างที่ได้ยินมาจริงๆ ด้วย...
"เอาเถอะจ๊ะไม่เป็นไรหรอก...นี่จ๊ะ กุญแจห้องพักของเธอ" มือบางยื่นกุญแจห้องพักให้กับคนตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม "...มาถึงได้จังหวะที่ 'สงคราม' จะเริ่มพอดีเลยนะ..." ประโยคหลังกระซิบเบาๆ แบบที่ถ้าไม่เงี่ยหูฟังในที่ที่เงียบสุดๆ จริงๆ ก็ไม่มีทางได้ยินเป็นอันขาด
ก่อนดวงตาสีน้ำทะเลจะกระพริบน้อยๆ หลังจากที่เห็นว่าเด็กหนุ่มเริ่มหันหลังเตรียมจะเดินเอาสัมภาระไปเก็บในห้องพัก "อ๊ะ รายงานตัวด้วยจ๊ะ"
คาซึฮิโตะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนร่างสูงสมวัยจะหันกลับมาทางหญิงสาวเจ้าของคำพูดอีกครั้ง
"ฟูจิโมโตะ คาซึฮิโตะรายงานตัวครับ...ขอโทษอีกครั้งที่มาช้านะครับ"
"จ๊ะ...ขอโทษที่รั้งตัวไว้เช่นกันจ๊ะ"
"โคบาโตะ...คาซึฮิโตะน่ะโตพอที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองได้แล้วนะ" เสียงขรึมๆ ที่มาพร้อมกับสัมผัสอ่อนโยนที่ไหล่เรียกให้ใบหน้าหวานของหญิงสาวต้องหันกลับไปมองเจ้าของสัมผัสที่ว่า ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลทอดมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่
"คิโยคาซึซัง..."
ฟูจิโมโตะ คิโยคาซึส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะหันกลับไปมองลูกชายคนโต แล้วถอนหายใจเบาๆ "...เอ้าคาซึฮิโตะ...สัญญามาก่อนว่าจะดูแลตัวเองดีๆ ไม่ทำให้แม่เขาต้องเป็นห่วงน่ะ"
คนเป็นลูกชายยิ้มบางๆ พ่อก็เป็นแบบนี้เสมอ...ยอมอ่อนลงให้กับแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น...
"ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ ผมจะดูแลตัวเองดีๆ ไม่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงครับ" พูดไปแล้วก็อดยิ้มไม่ได้...เขาได้นิสัยของพ่อมาเต็มๆ เลยสินะ... ก่อนดวงตาที่เหมือนกับคนเป็นแม่จะก้มลงไปมองข้างตัว หลังจากที่รู้สึกเหมือนกับมีใครกำลังกระตุกขากางเกงของตัวเองอยู่
ร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยในวัยที่ดูแล้วอายุไม่น่าจะเกินสิบขวบกำลังกำขากางเกงของเขาแน่น น้ำใสๆ เอ่อคลอเต็มดวงตาสีเขียวน้ำทะเล เด็กหนุ่มย่อตัวลงไปเพื่อให้ระดับสายตาของตัวเองเท่ากับร่างเล็ก มือหนาเอื้อมไปลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆ
"เป็นอะไรไปโคบาเมะ...ร้องไห้ทำไมเหรอเรา"
แต่ก็ดูเหมือนว่าคำปลอบจะไม่สำเร็จ เมื่อเด็กน้อยยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
คาซึฮิโตะถอนหายใจเฮือก ...ท่าทางว่าเรื่องที่ปลอบคนอื่นไม่เก่งเขาก็ได้มาจากพ่อเหมือนกัน "...เฮ้อ...พ่อนะพ่อ...เรื่องที่ปลอบสาวไม่เก่งน่ะไม่ต้องถ่ายทอดมาให้ลูกก็ได้..." เสียงทุ้มพึมพำเบาๆ กับตัวเอง แต่ไม่เบาพอที่จะรอดหูของผู้เป็นพ่อและแม่ ใบหน้าขรึมของคนถูกพาดพิงถึงได้ปรากฏสีเรื่อๆ ขึ้นเล็กน้อย และเรียกเสียงหัวเราะคิกจากหญิงสาวในอ้อมแขน
"คาซึฮิโตะ..." กดเสียงหนักๆ เป็นการเตือนลูกชายคนโตว่าคำพูดเมื่อครู่ ตนได้ยินเต็มสองหู หากการกระทำแบบนั้นกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของภรรยายิ่งกว้างขึ้น เสียงหวานใสเอ่ยกระเซ้าสามีเบาๆ ...คราวนี้ให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น...ซึ่งก็ทำได้ไม่ยากเวลาที่เธออยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายแบบนี้
"คาซึฮิโตะก็พูดถูกไม่ใช่เหรอคะคิโยคาซึซัง"
ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ "เฮ้อ...โคบาโตะ..."
เด็กหนุ่มมองภาพของพ่อแม่หยอกล้อกันอย่างมีความสุขอยู่ในโลกส่วนตัวเหมือนกับลืมทั้งเขาและน้องสาวที่ยังคงสะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่อย่างนึกเซ็ง...ก็บอกแล้ว...ว่าพ่อน่ะยอมให้แม่คนเดียวเท่านั้นแหละ...
คาซึฮิโตะเบนความสนใจจากพ่อแม่ของตัวเองมายังน้องสาวที่อายุห่างกันเกือบรอบของตัวเองอีกครั้ง ตัดสินใจงัด 'ไม้ตายสุดท้าย' ขึ้นมาใช้ปลอบน้องน้อย "โคบาเมะ...ถ้าน้องร้องไห้ เดี๋ยวอิโอเรียวงิซังก็โกรธหรอก..."
ได้ผลทันตาเห็นเมื่อเด็กน้อยหยุดร้องทันที ดวงตาใสๆ จ้องเป๋งมาทางตัวเอง
"จริงเหรอคะ อิโอเรียวงิซังจะโกรธถ้าโคบาเมะร้องไห้จริงๆ เหรอ" ถามพร้อมกับจ้องมาด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำเปริ่มๆ ขึ้นมาอีกครั้ง...ภาพที่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูซะเหลือเกิน... ถ้าตอนเด็กยังน่ารักขนาดนี้...แล้วตอนโตล่ะ...
ความคิดของสองพ่อลูก (ที่คนพ่อหลุดจากโลกส่วนตัวกับคนเป็นแม่เป็นที่เรียบร้อย) ตรงกันอย่างไม่ได้นัดหมาย โดยที่ฟูจิโมโตะคนพ่อหันกลับไปมองหน้าภรรยาสลับกับลูกสาวคนเล็ก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมๆ กับลูกชายคนโตอีกครั้ง
...ชักไม่อยากให้น้องโตขึ้นแล้วแฮะ...ต้องมีคนมาจีบเยอะแน่ๆ...
...โตขึ้นมาแล้วจะต้องเหมือนโคบาโตะมากแน่ๆ...เหมือนแม่แบบนี้ชักเริ่มหนักใจขึ้นมาแล้วสิ...
คาซึฮิโตะขมวดคิ้วเข้าหากัน มือหนากำเข้าหากันแน่น ในหัวเริ่มวางแผนหาทางไล่ผู้ชายที่จะเข้ามาจีบน้องสาว (ในอนาคตอันใกล้) เอาไว้เป็นการเตรียมพร้อม ในขณะที่คิโยคาซึก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเช่นกัน
"พี่คาซึ..." ชื่อเล่นที่มีเพียงน้องสาวเท่านั้นที่ใช้ (ไม่รวมพ่อกับแม่ที่นานๆ ครั้งจะเรียกแบบนี้) เรียกให้เด็กหนุ่มหันไปมองน้องสาวของตัวเองอีกครั้ง คาซึฮิโตะยิ้มบางๆ ให้กับน้องสาว ก่อนจะเดินไปหยิบตุ๊กตาหมาสีฟ้าที่โวยวายและขยับเหมือนกับไม่ใช่ตุ๊กตาเป็นของแถม
"ปล่อยนะเฟ้ยไอ้เด็กบ้า ฉันกำลังนอนกลางวันอยู่ดีๆ มาบีบ (?) กันอย่างนี้ทำไมฟะ!"
หากแต่เสียงนั้นจะทำให้เด็กหนุ่มสำนึกรึ...ก็ไม่ เสียงเรียบๆ ฟังดูเหมือนคนเป็นพ่อตอนหนุ่มๆ และเวลาออกไปทำงานดังขึ้นเหมือนกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร "อิโอเรียวงิซัง...โคบาเมะร้องไห้น่ะครับ"
ตุ๊กตาหมาสีฟ้า อันเป็นร่างแปลงของสิ่งมีชีวิตจากอีกโลกหนึ่งที่ไม่ใช่โลกแห่งนี้เงียบไปทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น มือเล็กๆ ดันตัวเองออกจากมือที่กำแน่นของเด็กหนุ่ม แล้วค่อยๆ เดินไปหาเด็กน้อยที่เหมือนกับคนเป็นแม่ราวกับมาจากพิมพ์เดียวกันช้าๆ
แขนเล็กๆ ของตุ๊กตาตัวเล็กเอื้อมไปลูบหัวปลอบเด็กน้อยเบาๆ "เอ้าๆ ร้องไห้อะไรอีกล่ะโคบาเมะ"
ภาพที่เรียกรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมาบนใบหน้าของสองหนุ่มบ้านฟูจิโมโตะ
...แม้แต่เรื่องที่อิโอเรียวงิซัง / อิโอเรียวงิ ให้ความเอ็นดูก็เหมือนแม่แฮะ...
เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนเล็กเลิกร้องไห้เป็นที่เรียบร้อย ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าครอบครัวก็หันมาทางลูกชายคนโตอีกครั้ง
"เตรียมตัวเรียบร้อยนะคาซึฮิโตะ"
"ครับพ่อ"
เด็กหนุ่มเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองขึ้นมาถือ ก่อนจะเดินไปสวมกอดคนเป็นแม่น้อยๆ "ผมไปก่อนนะครับแม่...แล้วปิดเทอมจะกลับมาครับ"
"ดูแลตัวเองดีๆ นะจ๊ะคาซึฮิโตะ"
"ครับ" เด็กหนุ่มเดินไปลูบหัวของน้องสาวอย่างเบามือ "พี่ไปนะโคบาเมะ...ฝากน้องด้วยนะครับอิโอเรียวงิซัง"
"เออ"
สองสามีภรรยายืนส่งลูกชายคนโตเดินออกไปจากบ้านเงียบๆ
"คาซึฮิโตะไปจริงๆ สินะคะคิโยคาซึซัง..."
"อา...ช่วยไม่ได้นี่...ก็ทางนั้นเป็นคนส่งจดหมายมาเชิญคาซิฮิโตะไปเรียนเอง..."
"ค่ะ..."
"ที่นี่สินะ" ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบๆ ตัว อาคารโอ่อ่าไม่เหมือนกับโรงเรียนทั่วๆ ไป ...จริงอยู่ที่ปกติแล้วโรงเรียนประจำมักจะมีสภาพที่ดีกว่าโรงเรียนไปกลับ...แต่แบบนี้มันเหมือนดีกว่ามาก...ผิดปกติรึเปล่านะ...
เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำกับตัวเอง "เอาเถอะ...ยังไงก็เรียนฟรีนี่..."
ใช่...เด็กหนุ่มสอบชิงทุนเรียนฟรีของที่แห่งนี้ได้...โดยไม่ได้ตั้งใจ... แถมพอสอบได้วันรายงานตัวจริงเจ้าตัวก็ดันไม่ได้ไปซะงั้น เดือดร้อนถึงทางโรงเรียนที่ต้องส่งจดหมายมาเชิญเป็นการเตือนความทรงจำเผื่อว่าเด็กหนุ่มจะลืมว่าตัวเองสอบได้...ซึ่งก็เป็นความจริง...
จะว่าอย่างเดียวที่เหมือนแม่ก็ตรงที่ขี้ลืมนี่ล่ะนะ...
"ว่าแต่...ทำไมถึงรู้สึกมาคุแปลกๆ กับที่นี่เนี่ย..."
คนเข้าเรียนช้าบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปยังตึกอำนวยการโดยที่เลิกคิดมากเกี่ยวกับความรู้สึกที่ว่า
คนเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะประชาสัมพันธ์คือหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยาว ดวงตาสีน้ำทะเลเงยขึ้นมาจากเอกสารในมือหลังจากที่รู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้
"ฟูจิโมโตะ คาซึฮิโตะคุงสินะจ๊ะ...มาสายไปหลายอาทิตย์เลยนะเรา" คำทักทายแกมกระเซ้าไม่ได้ทำให้สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปมากนัก
"ขอโทษด้วยนะครับ..."
หญิงสาวมองท่าทางนอบน้อมของอีกฝ่ายแล้วแอบยิ้มในใจ ...เหมือนพ่ออย่างที่ได้ยินมาจริงๆ ด้วย...
"เอาเถอะจ๊ะไม่เป็นไรหรอก...นี่จ๊ะ กุญแจห้องพักของเธอ" มือบางยื่นกุญแจห้องพักให้กับคนตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม "...มาถึงได้จังหวะที่ 'สงคราม' จะเริ่มพอดีเลยนะ..." ประโยคหลังกระซิบเบาๆ แบบที่ถ้าไม่เงี่ยหูฟังในที่ที่เงียบสุดๆ จริงๆ ก็ไม่มีทางได้ยินเป็นอันขาด
ก่อนดวงตาสีน้ำทะเลจะกระพริบน้อยๆ หลังจากที่เห็นว่าเด็กหนุ่มเริ่มหันหลังเตรียมจะเดินเอาสัมภาระไปเก็บในห้องพัก "อ๊ะ รายงานตัวด้วยจ๊ะ"
คาซึฮิโตะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนร่างสูงสมวัยจะหันกลับมาทางหญิงสาวเจ้าของคำพูดอีกครั้ง
"ฟูจิโมโตะ คาซึฮิโตะรายงานตัวครับ...ขอโทษอีกครั้งที่มาช้านะครับ"
"จ๊ะ...ขอโทษที่รั้งตัวไว้เช่นกันจ๊ะ"
น่ารักจังเลยยย
llOTL...หลายใจซะแล้วเรา....
#1 By Ma$queRa on 2011-03-02 13:18